Πώς θα αλλάξεις τη ζωή σου για πάντα;

Αυτό θα γίνει όχι με τις σκέψεις μας, αλλά με τις ίδιες τις πράξεις μας. Δεν είναι όλα στο μυαλό, είναι στο χέρι μας.

<p>“Και τώρα αρχίστε σιγά σιγά να ξαπλώνετε στο έδαφος, σε 21 αναπνοές”, μας παρότρυνε η δασκάλα της γιόγκα εκείνη τη βροχερή Πέμπτη του Ιανουαρίου, λίγο πριν την τελική χαλάρωση του μαθήμ

“Και τώρα αρχίστε σιγά σιγά να ξαπλώνετε στο έδαφος, σε 21 αναπνοές”, μας παρότρυνε η δασκάλα της γιόγκα εκείνη τη βροχερή Πέμπτη του Ιανουαρίου, λίγο πριν την τελική χαλάρωση του μαθήματος. Όταν σηκωθήκαμε από το έδαφος, ανανεωμένοι και χαλαροί, σχεδόν όλοι αναρωτηθήκαμε γιατί οι αναπνοές έπρεπε να είναι 21. “Γιατί πρόκειται για έναν αριθμό πολύ σημαντικό ενεργειακά στη γιόγκα και γιατί όταν κάνεις ένα πράγμα 21 φορές, κάπου εκεί αρχίζει και γίνεται συνήθεια”, μας ενημέρωσε εκείνη.
Τις ώρες που ακολούθησαν εκείνο το μάθημα – από το οποίο είχα λείψει σχεδόν ένα χρόνο-στο δρόμο, στο ντους, στο φαγητό και αργότερα, λίγο πριν κοιμηθώ, ρουφούσα με όλα τα κύτταρά μου εκείνη την υπέροχη αίσθηση που σου προκαλεί η γιόγκα. Εγώ την περιγράφω κάπως έτσι: περπατάς και νιώθεις πιο ψηλός, πιο ευθυτενής, πιο δυνατός και ταυτόχρονα- το πιο μαγικό από όλα- αισθάνεσαι ότι ανάμεσα σε σένα και τον κόσμο υπάρχει ένα διαφανές προστατευτικό.

Τίποτα δεν μπορεί να σε θυμώσει, να σε κλονίσει, να σε στενοχωρήσει, να σε ρίξει. Ακόμα και δυσάρεστα συναισθήματα που πιθανόν να είχες πριν την πρακτική, έχουν παγώσει. Είναι εκεί, τα βλέπεις, αλλά δεν μπορούν να σε αγγίξουν. Και φυσικά αυτή η αίσθηση δεν διαρκεί για πάντα. Σαν αναλγητική κρέμα, χάνει την επίδρασή της μετά από μερικές ώρες. Εκείνο το βράδυ σκεφτόμουν με ποιο τρόπο θα μπορούσα να έχω αυτό το αίσθημα πληρότητας, το αβίαστο χαμόγελο που σχηματιζόταν στο πρόσωπό μου και τη χαλαρότητα στο σώμα μου πιο συχνά, και – γιατί- όχι- κάθε μέρα. Μήπως έπρεπε να αρχίσω να εκπαιδεύω τον εγκέφαλό μου να νιώθει έτσι, όπως πολλά χρόνια τώρα συμβουλεύουν οι ψυχολόγοι και διάσημοι life coachers; Ή μήπως υπήρχε και άλλος τρόπος;

  • <p><strong>Όταν θέλεις κάτι πολύ το σύμπαν τι κάνει;</strong><br /> Η απάντηση ήρθε την επόμενη μέρα, όταν έπεσα πάνω σε κάποια άρθρα του Benjamin P. Hardy, ψυχολόγου και συγγραφέα πολλών best-sellers

    Όταν θέλεις κάτι πολύ το σύμπαν τι κάνει;
    Η απάντηση ήρθε την επόμενη μέρα, όταν έπεσα πάνω σε κάποια άρθρα του Benjamin P. Hardy, ψυχολόγου και συγγραφέα πολλών best-sellers ψυχολογίας ανάμεσα στα οποία και το Willpower Doesn't Work, discover the hidden keys to success (Η θέληση δεν λειτουργεί, ανακαλύψτε τα κρυμμένα κλειδιά της επιτυχίας, εκδ. Hachette Books) το οποίο θα κυκλοφορήσει τους επόμενους μήνες. Μάλιστα άρθρα του έχουν δημοσιευτεί σε γνωστά έντυπα και σάιτ όπως τα Forbes, Psychology Today, Fortune, Mashable. Αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν η μετωπική του σύγκρουση με τη θέληση, αυτή που τόσα χρόνια θεωρούσαμε ότι κινεί βουνά και, αν είναι ατσαλένια, μπορεί να μας φέρει στην πόρτα όλα όσα επιθυμούμε. Ο Hardy κουνάει το κεφάλι αρνητικά.

    Σύμφωνα με επιστημονικές έρευνες η θέλησή μας μοιάζει με μυ που δουλεύει εντατικά όταν υπάρχει λόγος και κουράζεται μαζί με εμάς. Αν για παράδειγμα προσπαθούμε επί 15 μέρες να κόψουμε εντελώς τα γλυκά από τη διατροφή μας, στο τέλος αυτού του διαστήματος είναι πολύ πιθανό η θέλησή μας να καταλήξει εξουθενωμένη και τότε δεν θα μπορούμε να βάλουμε κανένα όριο, ενώ τίποτα δεν θα μπορεί να μας σταματήσει από μία εξόρμησή μας στο ψυγείο. Για να κατακτήσουμε λοιπόν το στόχο μας, όποιος κι αν είναι αυτός, σύμφωνα με τον Hardy, η θέληση δεν είναι αρκετή.

    Η θέληση είναι καταδικασμένη να αποτύχει. To πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνουμε, σύμφωνα με τον ειδικό είναι να επέμβουμε στο περιβάλλον μας. Τι σημαίνει αυτό; Να αλλάξουμε τον τρόπο που ζούμε και τις συνήθειές μας, ώστε η καθημερινότητά μας να μπει στην τροχιά του στόχου μας. Να μεταβάλλουμε τις πράξεις και όχι τις σκέψεις μας. Αν θέλουμε για παράδειγμα να σταματήσουμε να πίνουμε εντελώς αλκοόλ, όση θέληση και αν έχουμε, δεν πρόκειται να το κάνουμε, αν συνεχίσουμε να βγαίνουμε σε μπαρ κάθε Παρασκευή μετά τη δουλειά ή αν συνεχίσουμε να κάνουμε παρέα με άτομα που καταναλώνουν μεγάλες ποσότητες αλκοόλ. Κι αν ξεζουμάρουμε την παραπάνω θεωρία και δούμε τα πράγματα πιο γενικά αντιλαμβανόμαστε ότι πιθανότατα “δεν είναι όλα στο μυαλό” αλλά οι ίδιες μας οι πράξεις είναι αυτές που μπορούν να βάλουν το μυαλό μας σε νέα μονοπάτια και να αλλάξουν τη ζωή μας.

  • <p>Χαρακτηριστικό είναι ένα πείραμα που διενεργήθηκε το 1981 από την ψυχολόγο του Χάρβαρντ Ellen Langer. Εκείνη και οι συνεργάτες της μετέτρεψαν το εσωτερικό ενός κτιρίου έτσι ώστε το στυλ, η διακόσμη

    Χαρακτηριστικό είναι ένα πείραμα που διενεργήθηκε το 1981 από την ψυχολόγο του Χάρβαρντ Ellen Langer. Εκείνη και οι συνεργάτες της μετέτρεψαν το εσωτερικό ενός κτιρίου έτσι ώστε το στυλ, η διακόσμησή του, τα έπιπλα, οι συσκευές, ακόμα και τα βιβλία και τα περιοδικά που τοποθετήθηκαν να παραπέμπουν στο 1959. Σε αυτό το περιβάλλον θα έπρεπε να ζήσουν οκτώ άντρες πάνω από 70 ετών, για 5 ημέρες. Αυτό που τους ζητήθηκε ήταν να συμπεριφέρονται λες και πράγματι ζούσαν στο 1959, σαν να μην ήταν 70, αλλά 22 χρόνια νεώτεροι. Μάλιστα η ψυχολόγος τους δελέασε λέγοντάς τους ότι αν κατάφερναν να συμπεριφερθούν σαν νέοι, θα ένιωθαν και νέοι. Αυτό το πείραμα δεν είχε ως πυρήνα του τη νοσταλγία. Σκοπός του δεν ήταν να κάνει πέντε εβδομηντάρηδες να περάσουν καλά αναπολώντας τα νιάτα τους. Σκοπός ήταν αυτοί οι άνθρωποι να νιώθουν την ενέργεια, να έχουν την αντοχή και τη διάθεση πραγματικών 50άρηδων. Κι έτσι και συνέβη.

    Στο τέλος των πέντε ημερών παρατηρήθηκε ότι η όρεξη, η ακοή, η μνήμη, ακόμα και η φυσική κατάσταση αυτών των αντρών- όσοι είχαν φτάσει στο κτίριο υποβασταζόμενοι, τώρα μπορούσαν να φύγουν περπατώντας χωρίς βοήθεια- είχαν βελτιωθεί αισθητά. Το συμπέρασμα; Αυτοί οι άνθρωποι άρχισαν να ζουν σαν νεώτεροι και ο τρόπος δράσης τους επηρέασε τόσο το μυαλό τους όσο και τη βιολογία τους. Και για να έρθουμε πίσω στα λόγια Benjamin P. Hardy, οι συμμετέχοντες στο πείραμα του 1981 επενέβησαν στο περιβάλλον τους κι αυτό άφησε τη σφραγίδα του στον εγκέφαλό τους. Υιοθέτησαν τις συνήθειες του παρελθόντος, τις επανέλαβαν για κάποιες μέρες και αυτές σταδιακά έγιναν τρόπος ζωής και σκέψης. Κάτι σαν τις 21 μέρες τις οποίες μας επισήμανε η δασκάλα της γιόγκα.

  • <p>Φώτα, κάμερα, πάμε!<br /> Όλοι θυμόμαστε την εμβληματική ερμηνεία του Χιθ Λέτζερ στον Σκοτεινό Ιππότη του Κρίστοφερ Νόλαν που ήταν και η τελευταία της καριέρας του, αφού λίγο αργότερα ο διάσημος ηθ

    Φώτα, κάμερα, πάμε!
    Όλοι θυμόμαστε την εμβληματική ερμηνεία του Χιθ Λέτζερ στον Σκοτεινό Ιππότη του Κρίστοφερ Νόλαν που ήταν και η τελευταία της καριέρας του, αφού λίγο αργότερα ο διάσημος ηθοποιός βρέθηκε νεκρός από υπερβολική δόση φαρμάκων. Για να μπορέσει να μπει στο πετσί του Τζόκερ, του χαρακτήρα του, ο Λέτζερ λέγεται ότι κλείστηκε σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου για ένα μήνα, μελετώντας τον ρόλο, κρατώντας σημειώσεις, προβάροντας γκριμάτσες, λόγια, χαρακτηριστικά και αφήνοντας τον ανατριχιαστικό χαρακτήρα να κατακτήσει κάθε κύτταρο του σώματός του. Είναι πολύ πιθανό όμως να κατέκτησε και το μυαλό του, αφού οι θεωρίες που λένε ότι ο ηθοποιός βούλιαξε τόσο πολύ ψυχολογικά μετά από αυτό τον ρόλο ώστε να οδηγηθεί στον θάνατο, έχουν περάσει κατά πολύ τα όρια της συνωμοσιολογίας. Για τον Hardy άλλωστε οι ρόλοι που παίζουμε στη ζωή μας- του φίλου, του γονιού, του σύντροφου, του επαγγελματία- αλλά και εκείνοι που επιλέγουμε να παίξουμε σε διάφορες στιγμές, όπως συνέβη με τους ηλικιωμένους του παραπάνω πειράματος- μας καθορίζουν και διαμορφώνουν την προσωπικότητα και τον τρόπο που σκεφτόμαστε. Και φυσικά αυτούς τους ρόλους δεν τους παντρευόμαστε: “Αν είχατε έναν ρόλο στο παρελθόν δεν είστε υποχρεωμένοι να συνεχίσετε μαζί του και στο μέλλον. Αν το τωρινό πλαίσιο της ζωής σας απαιτεί κάτι διαφορετικό, απλώς ξεχάστε ό,τι κάνατε παλιά. Βγείτε από τα κουτιά και αφήστε τον εαυτό σας να εξελιχθεί”, αναφέρει ο ίδιος.

    Οι ρόλοι που θα υιοθετήσουμε είναι αυτοί που σε συνδυασμό με την επέμβαση στο περιβάλλον μας, την οποία αναφέραμε παραπάνω, θα μας βοηθήσουν να φτάσουμε στον στόχο μας. Απαραίτητοι βέβαια είναι και οι άνθρωποι που δεν θα μας σαμποτάρουν αλλά θα συμμαχήσουν μαζί μας. Όλο αυτό θυμίζει το στήσιμο μιας ταινίας. Θα σκεφτούμε την ιστορία (στόχος), θα δημιουργήσουμε το σκηνικό (περιβάλλον), θα βρούμε τους κατάλληλους συμπαραστάτες (συνεργάτες) και θα παίξουμε τους απαραίτητους ρόλους.
    Την επόμενη βδομάδα ξαναπήγα στην γιόγκα. Και ένιωσα πάλι υπέροχα. Και αυτή τη φορά η επίδρασή της κράτησε ακόμα περισσότερο, συνεχίστηκε και το επόμενο πρωί. Είμαι σχεδόν σίγουρη ότι θα πάω και τρίτη φορά. Δεν θα ξανακανονίσω καφέ με τους φίλους μου την Πέμπτη το απόγευμα – αλλάζω το περιβάλλον μου- και ανακοίνωσα τη δέσμευσή μου και στον σύντροφό μου για να έχω συμπαραστάτη. Ακόμα κι αν θέλησή μας είναι καταδικασμένη (μόνη της) να αποτύχει, μπορούμε να τη φέρουμε με τα νερά μας. Σε 21 αναπνοές....

  • <p>“Και τώρα αρχίστε σιγά σιγά να ξαπλώνετε στο έδαφος, σε 21 αναπνοές”, μας παρότρυνε η δασκάλα της γιόγκα εκείνη τη βροχερή Πέμπτη του Ιανουαρίου, λίγο πριν την τελική χαλάρωση του μαθήμ

    “Και τώρα αρχίστε σιγά σιγά να ξαπλώνετε στο έδαφος, σε 21 αναπνοές”, μας παρότρυνε η δασκάλα της γιόγκα εκείνη τη βροχερή Πέμπτη του Ιανουαρίου, λίγο πριν την τελική χαλάρωση του μαθήματος. Όταν σηκωθήκαμε από το έδαφος, ανανεωμένοι και χαλαροί, σχεδόν όλοι αναρωτηθήκαμε γιατί οι αναπνοές έπρεπε να είναι 21. “Γιατί πρόκειται για έναν αριθμό πολύ σημαντικό ενεργειακά στη γιόγκα και γιατί όταν κάνεις ένα πράγμα 21 φορές, κάπου εκεί αρχίζει και γίνεται συνήθεια”, μας ενημέρωσε εκείνη.
    Τις ώρες που ακολούθησαν εκείνο το μάθημα – από το οποίο είχα λείψει σχεδόν ένα χρόνο-στο δρόμο, στο ντους, στο φαγητό και αργότερα, λίγο πριν κοιμηθώ, ρουφούσα με όλα τα κύτταρά μου εκείνη την υπέροχη αίσθηση που σου προκαλεί η γιόγκα. Εγώ την περιγράφω κάπως έτσι: περπατάς και νιώθεις πιο ψηλός, πιο ευθυτενής, πιο δυνατός και ταυτόχρονα- το πιο μαγικό από όλα- αισθάνεσαι ότι ανάμεσα σε σένα και τον κόσμο υπάρχει ένα διαφανές προστατευτικό.

    Τίποτα δεν μπορεί να σε θυμώσει, να σε κλονίσει, να σε στενοχωρήσει, να σε ρίξει. Ακόμα και δυσάρεστα συναισθήματα που πιθανόν να είχες πριν την πρακτική, έχουν παγώσει. Είναι εκεί, τα βλέπεις, αλλά δεν μπορούν να σε αγγίξουν. Και φυσικά αυτή η αίσθηση δεν διαρκεί για πάντα. Σαν αναλγητική κρέμα, χάνει την επίδρασή της μετά από μερικές ώρες. Εκείνο το βράδυ σκεφτόμουν με ποιο τρόπο θα μπορούσα να έχω αυτό το αίσθημα πληρότητας, το αβίαστο χαμόγελο που σχηματιζόταν στο πρόσωπό μου και τη χαλαρότητα στο σώμα μου πιο συχνά, και – γιατί- όχι- κάθε μέρα. Μήπως έπρεπε να αρχίσω να εκπαιδεύω τον εγκέφαλό μου να νιώθει έτσι, όπως πολλά χρόνια τώρα συμβουλεύουν οι ψυχολόγοι και διάσημοι life coachers; Ή μήπως υπήρχε και άλλος τρόπος;



Το ρομπότ που προσφέρει δωρεάν ψυχοθεραπεία